Alweer 2 jaar geleden. 50.000 foto's verder. Ofzo.
Ik kijk eigenlijk nog best vaak tussen al mijn foto's. Ik ken ze állemaal,
alsof ik ze gisteren nog genomen heb.
En er komen er telkens nieuwe bij. Eigenlijk maak ik nooit foto's van dieren
of voorwerpen valt me op. Wel van situaties waarin voorwerpen zich begeven.
Maar als ik een voorwerp of dier mooi op een foto wil zien dan google ik wel even,
ik heb geen ambitie om dat nóg beter vast te leggen. Niet te doen ook.
Geef mij maar mensen, lichtinvallen en voorwerpen in een situatie die
ervoor en erna nooit meer zo vastgelegd kunnen worden.
En weet je wat nog het allermooist is om later terug te zien?
De alledaagse foto's. De foto's van situaties die op het moment dat
ze genomen zijn zo gewoon lijken. Zo gewoon dat je het geen foto waard vind.
Maar de tijd legt er een extra dimensie in die het onbetaalbaar
en onherhaalbaar maakt. Ik mis daarom ook foto's van mijn tienerkamer,
foto's van mijn oma's huis. Ik zie het nog zo voor me, de gordijnen,
het uitzicht, maar ik mis de details die ik op een foto een feest van
herkenning zou vinden. Die de zwarte gaten weer opvullen.
Oja! oja! oja! Zo wás het! Toen leek het zo gewoon.
Je hebt het niet nodig, maar ze laten je verleden zo ontzettend bestáán.
Daarom kan ik me ook voorstellen, dat foto's voor een onnodig
verdriet kunnen zorgen. Maar dan met name bij overleden geliefden.
Ze maken alles weer zo tastbaar. Ze rakelen gevoelens zo op.
Foto's kunnen dubbel zijn.
Laatste reacties